bagyong milenyo

grabe! now i can say that i survived bagyong milenyo!

it's been years since i last saw a storm that strong. and as far as i can remember, the last storm that had almost the same strength was bagyong rosing back in 1995.

the announcement about milenyo's impending arrival came last wednesday night. nung una akala ko pa baka mamaya exaggerated anfg pag call-off ng classes in all levels for the following day. but then again, that night, medyo buhos na din ang ulan.

thursday, madaling araw pa lang, maririnig at mararamdaman mo na ang malakas na ihip ng hangin. at talaga namang ang lakas ng ulan! inisip ko na agad kung paano ako papasok. ang boss nila nelo 6am pa lang nag-text na na wala daw pasok. kami, naku, halos almost 8am na nagsabi, kung di mo pa i-text di pa mag-decide agad. hay!

anyways, talagang ang lakas ng hangin. halos naririnig ko yung bubong namin na parang matatanggal. on-off on-off pa ang ilaw umaga pa lang. ayun, bago mag 12nn talagang nawalan na ng ilaw. di kami halos makalabas talaga ng bahay kashit sa may likod. nakakatakot kahit na sumilip man lang.

eto ang view sa labas mula sa garahe namin. ang lakas di ba! halos di mo makita ang labas sa hagupit ng ulan.



birthday pa naman din nun ng mil & bil ko. kaya nung humupa na ang bagyo, pumunta kami sa paco for dinner. on our way there, naku! ang daming punong nakatumba! ang dilim din dahil nga walang ilaw. yung mga punong di mo akalaing matutumba, ayun, naka-hambalang na sa kalsada. at marami ding mga billboard structures ang nakabagsak.

tatlong araw ding walang ilaw dahil kay milenyo. ngayong gabi lang nagkaroon dito ng ilaw ulit mula nung thursday. sana naman ay di na maulit muna ang ganitong kalakas na bagyo. salamat na lang talaga at nakaligtas pa rin sa mga posibleng sakuna ng bagyo.

umuulan pa rin

malakas pa rin ang ulan. di pa rin tumitila. di pa rin ata umaalis si "glenda" sa pilipinas. nung sabado pa nag-umpisa ang walang tigil na pag-ulan. sa lakas niya, di na rin kami naka-bisita kay raya nung linggo.

kahapon naman, sona ni pgma. ulan pa rin! wala ngang pasok mga estudyante kahapon. pero syempre, ang mga opisina may pasok. kami nga ni hindi pinauwi ng maaga. sila nelo alas-tres pa lang pinauwi na. pero syempre, tiis siya sa paghihintay sa akin kasi 6pm pa rin kami umuwi.

at ngayon, eto, malakas pa rin nga ang ulan. hay, kailan kaya ito titigil.

naalala ko lang, noong bata pa kami, inaabangan namin pag malakas ang ulan. kasi, naliligo kami sa ulan. dun kami sa may harap ng kalsada, maglalaro habang sige buhos ang ulan. minsan pa, si mama, maglalagay ng drum sa ilalim ng alulod para saluhin ang tubig ulan, gagamitin niya kasi pandilig ng halaman pagkatapos. tapos, gagawin namin, tatayo kami sa may ilalim din nun para mas malakas ang buhos. ang sarap maging bata ng panahon na yun.

ngayon, naku, bawal na ang lumabas pag malakas ang ulan. kasi, mas madali daw ngayon magkasakit. at di na katulad ng dati na bata ka na okay lang ang maligo sa labas sa ilalim ng ulan. ngayon eh medyo may hiya ka ng gawin ito.

nagbabago talaga ang panahon ano. sarap lang isipin na kung bata ka, wala kang ibang iintindihin noon kundi ang maglaro, kumain, at mag-aral. ngayon, naku, mas malalaki pa dun ang dapat na iniisip at pinagtutuunan ng pansin.

ayan na naman, bumubuhos na ulit! hay, ulan, kailan ka nga ba titigil?!

rain or shine?

it was a weird weather we encountered early this afternoon.

we just came from our weekly visit to raya at paranaque. the sky was turning dark already after staying there for less than an hour. it wasn't even 2pm at the time. so after saying our prayers, we rushed to the car already since we felt it's about to rain. true enoough, the minute we got in to the car, the downpour started!

there was a heavy downpour as we headed home to makati. our usual route was via c5. it was really raining hard and it was quite hard for hubby to see the road due to the heavy rains. almost mid-way to c5, we can see that the sky over makati was bright compared to where we were. hubby said it may not be raining in makati.

wow! as we reached the middle of c5, to be specific, almost near petron station there was no rain there! the rain just stopped. and the sun was shining brightly as if it wasn't raining just a few miles before that area.

talk about a sudden shift in weather. it was sort of funny seeing the rain on one part of the road, and then sunny on the other half. it is as if you can stand in the middle of the road and half of your body is wet from the rain and the other half was scorching under the heat of the sun.

i guess there is just no explanation to it. nature really has its own quirks.